Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Ο άντρας του κάμπου

Στις ταβέρνες τις βραδιές ,
με Τσιτσάνη για πενιές
ξέρεις πάντα να γλεντάς
και με λίγα να περνάς.
Τον κάμπο δουλεύεις πάντα σκληρά,
τα χέρια σου γίνανε τώρα τραχιά.

Δαμάζεις τα άλογα , τη γη ,τον καημό,
γλυκά φιλάς και ειν' δροσερό
αυτό το φιλί σαν το νερό.
Σταρένιο δέρμα , μαύρα μαλλιά
κανέλα και μέντα για μυρωδιά.

Γαρίφαλα πάνω σου όλοι πετούν και
στοίχους του Βήρβου σου τραγουδούν
γυναίκες που γύρευαν ένα φιλί ,
εσύ περιφρόνησες μόνο γι΄αυτή .

Τον  κάμπο αγάπησες ,τη γη σου τιμάς,
μαζί της δέθηκες την αγαπάς, 
πιάνεις το χώμα της και το κοιτάς
σοδειά περιμένεις και λαχταράς,
βροχή να έρθει να ποτιστεί
καρπό να σου δώσει ετούτη  η γη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου