Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Το Λαύριο

Μεσ' του Λαυρίου τα στενά
κρύο και άνεμος τα δειλινά.
Οι φοίνικες έγερναν και πιο ψηλά
τα πεύκα ανέδυαν μια μυρωδιά.
Βελόνες πράσινες, ρετσίνι, βροχή,
μοσχοβολούσε βρεγμένη η γη.

Ήτανε δύσκολη τότε η ζωή.
Εργάτες που πήγαιναν κάθε πρωί
στις γύρω φάμπρικες για το ψωμί.
Τ' αμπάρια γέμιζανε οι φορτωτές,
καράβια που φεύγανε για ξενιτιές.

Και αφού τα σπλάχνα άδειασαν στη γη
μια μέρα έκλεισαν  τη Γαλλική
και αφού στημόνια και κλωστή
σεντόνι γίνανε ροδή
και πούλησαν πολλά απ' αυτά,
δεν σκέφτηκαν την εργατιά.

Δεν έχουμε τώρα Δουλειά, τους είπανε τ' αφεντικά,
κι έτσι γίνηκαν πολλοί,οι άνεργοι ένα πρωί.
Τώρα το Λαύριο δεν έχει πια τα εργοστάσια τα πολλά.
Οι φοίνικες σε καρτερούν και στο λιμάνι σ' οδηγούν
Διαβάτες που έχουν κινητά,
καράβια που φεύγουν για τα νησιά,
αδιάφοροι, όλοι, χωρίς σκοπό
και όμως ξεκίνησαν όλοι από εδώ,
κανείς δεν θυμάται το παρελθόν
και είναι στο σήμερα πάλι  απών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου