Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Τι σου έλειψε εσένα και δεν αγάπησες αυτή την πατρίδα;


Μη σου έλειψε ο αέρας του βουνού που μοσχοβολάει
έλατο και φασκόμηλο; δε ανέβηκες κι που κατοικούσαν οι Θεοί;
Δεν είδες απ τη κορυφή του Ολύμπου το μεγαλείο που απλώνετε στα ποδάρια σου;

Μη σου έλειψε το μουρμουρητό της γαλάζιας
θάλασσας  που τυλίγει δεξιά και ζερβά τη χώρα σου,
κει που ο Ποσειδώνας τάραζε τα κύματα σα θύμωνε;
Μη σου έλειψαν, οι ιστορίες των μεγάλων ανδρών που περπάτησαν σε τούτα τα χώματα;
Δεν θυμάσαι τα λογία του Ομήρου; ξέχασες τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα;
Δεν άκουσες το τραγούδι της Σαπφώς;
Μη σου έλειψαν τα ψηλά βράχια που έχουν λειανθεί
από τα λυσσασμένα κύματα του χειμώνα;
Μη σου 'λειψε το χάδι του χρυσού ήλιου;
Δε ζέστανε η καυτή άμμος τα ποδάρια σου; 
Μη σου 'λειψε το ασημένιο φεγγάρι μες
τη γλυκιά ζεστή αστροφεγγιά του Αυγούστου;
Μου σου 'λειψαν οι μυρωδιές στις πέτρινες
αυλές με τα ασβεστωμένα παρτέρια;
Δεν ήρθαν μήπως τα αρώματα της
ανθισμένης λεμονιάς στα ρουθούνια σου;
και της νυχτιάς το γιασεμί δε σε μέθυσε;
Δεν  είδες μήπως τις λεύκες γαρδένιες;
Ζουν μια μόνο νύχτα και ύστερα όλο το άρωμα και η ομορφιά φεύγει, χάνετε!!
Στοχάσου ότι και η δίκη σου ζωή είναι σαν ανθός  γαρδένιας.
Μια μέρα θα σβήσεις και θα χαθείς, θα ξεχαστείς δε θα έχει μείνει τίποτα  από εσένα!
Δε βαρέθηκες να ακούς ψεύτικα και πικρά λόγια απ  τους κυβερνήτες, της μικρή σου πατρίδας;
Δε πόνεσες σαν μαστίγωσαν τα ιερά σου και την υπερηφάνεια του τόπου σου;
Δεν πόνεσες όταν ερημώθηκε η γειτονιά που  σε ανάστησε;
Δεν  βλέπεις πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι, μέσα σε αυτόν τον πλανήτη σε αυτό το σύμπαν;

Κάνε κάτι για εσένα και τους άλλους, πριν έρθει η ώρα της λησμονιάς!
Αγάπα όσα είναι γύρω σου, δώσε πριν πάρεις.
Μην αφήνεις το χρόνο να κυλά, δεν είναι ποτάμι, άδραξε τον, κανε κατι να μην χαθεις στην απόλυτη λησμονιά!
Κάνε κάτι για αυτή την πατρίδα !