Ματωμένη Ιωνία

Με ούτι και με κανονάκι τραγούδια φτιάχναν με μεράκι
και από την Πόλη ως το Τσεσμέ τα τραγουδούσαν στα καφέ.
Πίναν σερμπέτια και ρακί σε ένα τραπέζι όλοι μαζί
Οβριοί,Γραικοί και Μουσουλμάνοι σε μια πόλη ένα χαρμάνι.

Μα ξέφτισαν τα μεγαλεία, τα γράφουν μόνο στα βιβλία
και οι γιαγιάδες προτιμούν την ιστορία να μην πουν
Γινήκαν όλα μια φωτιά σύννεφο και καταχνιά
ένα σεντούκι όλο το βιός, σκισμένα ρούχα,κουρνιαχτός

Από το Βόσπορο στο Κε και από τη Σμύρνη στο Τσεσμέ
μάνες που κλαίνε στα στενά πάνω από άψυχα κορμιά.
Θύρες μαντάλωσαν και σεντουκάκια σέρνουν το βιός τους στα σοκάκια
μνήμες κλειδώσαν στο μυαλό τα σεριανάνε  στο νερό

Με αραμπά και με καράβι ταξίδι πήγαν ως τον Άδη
και αυτός μπαξίσι τους γυρεύει στον κόσμο θέλει να ανέβει
Ανοίγουνε το σεντουκάκι και βγάζουνε το κανονάκι
του παίζουν για την Ιωνία τη ματωμένη ιστορία.

Ο κλέφτης χρόνος

wallpapersus.com

Αδειάζει η κλεψύδρα, η άμμος τρέχει,
χιλιάδες κόκκοι και εγώ τη κοιτώ
ο κάθε κόκκος σαν κλέφτης χρόνος,

'Ολα σε βάρος σου είναι ζητιάνε

Αέρας σφυρίζει, στοίχειωσε η πόλη,
βρέχει ακατάπαυστα μες τα στενά

και ένας άστεγος κοιμάται,

Δε θέλω να έχω άλλη πατρίδα

Εις τον αιώνα των αιώνων θα σε υμνούν,

την αίγλη σου ποτέ δε θα έχει άλλη

Γλυκιά πατρίδα των θεών και των σοφών

Ανάξιος να κρατήσει το βάρος μιας τέτοιας πατρίδας

Υποκλίνομαι στην σκοτωμένη Ελλάδα μας
σκύβω και φιλώ τα χέρια του Γκάτσου,του Ρίτσου, του Ελύτη, του Μίκι, του Φειδία που κέντησε μια ομορφιά και άφησε κληρονομιά αιώνων , φυλάω σε θησαυροφυλάκιο τα ονόματα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Ξενοφώντα,του Αλέξανδρου, του Μακρυγιάννη.

Κλαίω για όσα τράβηξε ο Κολοκοτρώνης, κλαίω για τον Καποδίστρια που τον έφαγαν στα σκαλιά μιας εκκλησιάς κλαίω για τις γριές που μαυροφόρεσαν γενιές και γενιές σε αυτό τον τόπο, κλαίω για τα παλικάρια που τρώνε τα χημικά ενώ φρουρούν τον άγνωστο στρατιώτη ,κλαίω εκεινους που χάθηκαν στα χιόνια και στη μάχη της Κρήτης,ειναι αυτοί που κράτησαν Θερμοπύλες .

Φτύνω τον Έλληνα πολιτικό,και εκείνον  τον νεοέλληνα που τον αφήνει ακόμη να καταστρέφει ότι όμορφο και άγιο είχε η πατρίδα, βαρέθηκα σιχάθηκα την κακομοιριά του και την κακορίζικη φάτσα του, την μανία του νεοπλουτισμού του, την άδεια ψυχή του.

Τελικά στάθηκε ανάξιος να κρατήσει το βάρος μιας τέτοιας πατρίδας στους αγύμναστους πλαδαρούς ώμους του και οι ανάξιοι τιμωρούνται.

Σταγόνες από βάλσαμο τα λόγια του παιδιού μου!

Είκοσι χρόνια μητέρα

Σαν σήμερα γέννησα το μοναδικό παιδί μου...

Όταν άρχισε να περνά η νάρκωση άκουσα τη φωνή της μάνας μου, "έχεις ένα ροζ κοριτσάκι!"

Άνοιξα τα μάτια μου και είδα μια θερμοκοιτίδα και μέσα ένα μωράκι μια σταλιά που

Ιφιγένεια η γυναίκα του κάμπου

Σαν πέθανε η συχωρεμένη η γιαγιά μου, μου άφησε κληρονομιά!